Futbolu Bağırarak Değil, Anlayarak Konuşmak

Futbolu uzun yıllardır konuşuyoruz.
Ama galiba en çok da birbirimizi duymadan konuşuyoruz.

Hafta sonu oynanan bir maçtan sonra sosyal medyaya bakıyorum:
Bir taraf hakemle, bir taraf yönetimle, bir taraf futbolcunun karakteriyle meşgul. Oyunun kendisi ise çoğu zaman arada kayboluyor.

Ben futbola sahada başladım. Amatör ligde oynadım; çamurda, soğukta, bazen üç seyircinin önünde. Orada öğrendiğim en temel şey şuydu:
Top herkes için aynı yuvarlaklıkta, ama onu oynayan insanların şartları asla eşit değil.

Bugün ekranlarda konuşulan futbolun, sahadaki gerçeklikle bağı zaman zaman kopuyor. Her yenilgiyi bir komploya, her galibiyeti mutlak doğruluğa bağlamak kolay. Zor olan ise şunu sormak:
“Bu takım neden bu oyunu oynuyor?”
“Bu oyuncu neden bu pozisyonda zorlanıyor?”
“Biz neyi doğru, neyi eksik yapıyoruz?”

Bunları sormadığımız sürece, sadece yüksek sesle konuşmuş oluyoruz; haklı olmuyoruz.

Hakemler hata yapar. Futbolcular formsuz olabilir. Teknik adamlar yanlış tercihler yapabilir. Bunlar futbolun doğasında var. Ama her hatayı bir niyete bağladığımızda, oyunu değil, öfkeyi büyütüyoruz.

Ben futbolu seviyorum çünkü içinde insan var.
Hata da var, gelişim de var, sabır da.

Belki biraz daha sakin bakabilsek…
Bir pozisyonu durdurup gerçekten analiz edebilsek…
Bir mağlubiyeti, “Bizi kim durdurdu?” yerine “Biz nerede durduk?” diye okuyabilsek…

O zaman futbol sadece bir sonuç oyunu olmaktan çıkar, bir akıl oyunu olur.

Bağırmadan da konuşabiliriz.
Kırmadan da eleştirebiliriz.
Ve inanın, futbola bu hâli daha çok yakışıyor.

Levent Karaca