Kendinle sert konuşmak ile baş etmek, “güçlü olmak” demek değildir

Genelde kaçırdığımız şey şu: Duygu tek başına değil; bir düşünce ve bir alışkanlıkla el ele yürür.

Belki bugün tek hedef, her şeyi düzeltmek değil; sadece kendini biraz daha dürüst duymaktır.

İç eleştirmen bazen “disiplin” kılığında gelir. Oysa çoğu zaman şefkatten uzak bir alışkanlıktır.

Bazen Kendinle sert konuşmak dediğimiz şey, bir anda gelmiş gibi görünür. Oysa çoğu zaman birikerek olur.

İç sesin tonu, çoğu zaman geçmişten kalan bir alışkanlıktır. Senin gerçeğin olmak zorunda değil.

Bir mesele büyüdükçe, insan onu çözmek yerine ondan kaçmanın yollarını buluyor. Bu da kısa süreli rahatlatıp sonra geri getiriyor.

İnsan Kendinle sert konuşmak yaşadığında, dışarıdan bakınca her şey normal görünebilir. İçerideyse başka bir tempo vardır.